Το απαράδεκτο θεσμικό πλαίσιο (Μεταλλευτικός Κώδικας από την εποχή της χούντας) προστατεύει την μεταλλεία (δηλαδή την επιχειρηματική δραστηριότητα) ως «εθνικής ωφελείας». Σ’ αυτό ήρθε να προστεθεί και το λεγόμενο «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία», το οποίο ισχύει ως νόμος από τις 13 Απριλίου 2009 και ουσιαστικά καταργεί τη δασική νομοθεσία και τη νομοθεσία για τις προστατευόμενες περιοχές. Πέρα από την ίδια την εξορρυκτική δραστηριότητα, το χωροταξικό της βιομηχανίας επιτρέπει, ή μάλλον ενθαρρύνει, την εγκατάσταση μεταποιητικών μονάδων στον ίδιο χώρο της εξόρυξης, με στόχο την καθετοποίηση της παραγωγής. Απ’ αυτή τη γενική κατεύθυνση δεν εξαιρούνται ούτε τα δάση, ούτε οι περιοχές NATURA, ούτε οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας, παρά μόνον οι «οικότοποι κοινοτικής προτεραιότητας». Τα πάντα επιτρέπονται, με την προϋπόθεση ότι η ενδιαφερόμενη εταιρεία θα αναλάβει να «δασώσει» μια έκταση ίση με το δάσος που θα καταστρέψει!

Το Εθνικό Χωροταξικό (που υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Εταιρειών), εδραιώνει τη θέση των μεταλλευτικών επιχειρήσεων, καθιστά βέβαιη την καταστροφή των δασών, των προστατευόμενων περιοχών και την παράδοση εκατομμυρίων στρεμμάτων σε ληστρικές δραστηριότητες εκμετάλλευσης, με μοναδικό κριτήριο το κέρδος των εταιρειών.
Σύμφωνα με δηλώσεις κ. Βιδάλη του Προέδρου του ΣΜΕ και της S&B, ο στόχος αυτών των διατάξεων είναι «Να ακυρωθεί η δυνατότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας να ανατρέπει μεταλλευτικές επενδύσεις επικαλούμενο έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού …».

Η επίθεση κατά του Περιβάλλοντος από τις πολιτικές δυνάμεις που συγκροτούν και εκπροσωπούν τον αστικό συνασπισμό εξουσίας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), με κύριο σκοπό την εξυπηρέτηση ξένων οικονομικών συμφερόντων και τη θεμελίωση του γνωστού μοντέλου ανάπτυξης με την εμπορευματοποίηση της γης, έχει πάρει τραγικές διαστάσεις. Οι «πονηρές» διατάξεις και διατυπώσεις στα άρθρα του Συντάγματος και των νόμων, είναι αυτές που ανοίγουν το δρόμο στους καταπατητές και οπλίζουν τα χέρια των εμπρηστών οικοπεδοφάγων και των κάθε είδους μικρών και μεγάλων εργολάβων ή της αδηφάγου βιομηχανίας του λεγόμενου «ρίαλ εστέιτ», δηλαδή των ευρωπαϊκών και αμερικανικών κτηματομεσιτικών πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες βλέπουν σε κάθε βουνοπλαγιά και σε κάθε νησί μια νέα επενδυτική ευκαιρία για την οικοδόμηση πολυτελών κατοικιών ή ξενοδοχείων, Όλοι αυτοί παρακολουθούν από κοντά τις διάφορες νομοθετικές αλλαγές και είναι έτοιμοι να «χτυπήσουν» την κατάλληλη στιγμή και κυρίως τα καλοκαίρια των προεκλογικών μελτεμιών ανάβοντας τις αντιλαϊκές πυρκαγιές. Οι ευθύνες αυτών που κυβερνούν τη χώρα δεν είναι απλώς τεράστιες. Είναι εγκληματικές. Να λοιπόν τι έπραξαν κατά την τελευταία δεκαπενταετία.
Το 1994 ο Κ. Λαλιώτης, τότε υπουργός Περιβάλλοντος επί κυβερνήσεως Α. Παπανδρέου εξήγγειλε το πρόγραμμα «Αττική SOS» με σκοπό την αναδάσωση 850.000 στρεμμάτων καμένης γης. Αντί όμως της αναδάσωσης κάηκαν και άλλα 160.000 στρέμματα μόνο στην Πεντέλη, κατά τις πυρκαγιές των ετών 1995 και 1996!!.

Με την αναθεώρηση του 2001 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Κώστα Σημίτη επιχείρησε να καταργήσει το νομικό τεκμήριο υπέρ της δημόσιας δασικής κτήσης, δηλαδή να καταργήσει το αναπαλλοτρίωτο της δημόσιας κτήσης. Επιχείρησε επίσης ταυτόχρονα ν’ αλλάξει, χωρίς όμως πλήρη επιτυχία, τον ορισμό του δάσους, παρόλο που αυτή έχει παγιωθεί, με τη νομολογία του Σ.Τ.Ε κι έχει συμπεριληφθεί σ’ αυτήν ότι «το δάσος επιδέχεται επιστημονικό ορισμό και όχι …πολιτικό … αφού υπάγεται στην κυριαρχική δημόσια κτήση του κράτους και δεν είναι το σύνηθες δικαίωμα ιδιοκτησίας που έχουν οι ιδιώτες».
Έτσι στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 24 του Συντάγματος του 2001 αναγράφεται μεν ότι «απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων», αλλά η μεταβολή είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί «αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». Έτσι λοιπόν η τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επεξεργάσθηκε, σύμφωνα με την ερμηνευτική δήλωση που τέθηκε στο τέλος του άρθρου 24, έναν ορισμό του δάσους και της δασικής έκτασης, ανάλογα με τις οικονομικές ανάγκες των ανθρώπων, τις οποίες τα κυρίαρχα αστικά κόμματα προσπαθούν να «ικανοποιήσουν» κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, αντιμετωπίζοντας έτσι το Περιβάλλον ως εμπόρευμα προς αγοραπωλησία.
Τον Απρίλη 2003 είδε το φως της δημοσιότητας νομοσχέδιο για την «προστασία των δασικών οικοσυστημάτων, την κατάρτιση δασολογίου και τη ρύθμιση εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί δασών και δασικών εν γένει εκτάσεων και άλλες διατάξεις»,  με το οποίο προετοιμαζόταν η λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος προς όφελος των διαφόρων οικονομικών συμφερόντων και του μεγάλου κεφαλαίου. Ήταν κατάσπαρτο από διατάξεις πελατειακού και προεκλογικού χαρακτήρα. Ειδικότερα υπήρχαν διατάξεις για παραχωρήσεις και νομιμοποιήσεις καταπατήσεων σε εποικιστικές και κοινόχρηστες αδιάθετες εκτάσεις, παραχωρήσεις οικοπέδων κ.α. Τελικά το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κι έγινε νόμος, παρά την αντίθετη γνωμοδότηση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής περί αντισυνταγματικότητας. Στο νόμο αυτό υπάρχει διάταξη σύμφωνα με την οποία για να χαρακτηριστεί μια επιφάνεια ως δάσος ή δασική έκταση, πρέπει να έχει επιφάνεια τουλάχιστον τρία στρέμματα και δασοκάλυψη τουλάχιστον 25% (και όχι 15% όπως ίσχυε πριν) από δασοπονικά είδη (χαμηλή βλάστηση, φρύγανα, μικρά φυτά, χορτολίβαδα). Έτσι όποια έκταση είναι κάτω των τριών στρεμμάτων ή έχει δασοκάλυψη κάτω του 25% παραχωρείται, εκποιείται ή οικοδομείται. Όπως προαναφέρθηκε ο νόμος αυτός στηρίχθηκε στην τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος που έγινε το 2001.
Σύμφωνα λοιπόν με το «κλειδί» της αλλαγής της απαιτούμενης δασοκάλυψης από 15% σε 25% και της ελάχιστης έκτασης των τριών (3) στρεμμάτων:
Πρώτον, αποχαρακτηρίζονται 40.000.000 στρέμματα δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων, καθώς και δασών και απεμπολείται οικειοθελώς από το Ελληνικό Δημόσιο, το δικαίωμά της κυριότητας του σ’ αυτά. Ειδικότερα αποχαρακτηρίζονται 20.000.000 χαρτολιβαδικές εκτάσεις οι οποίες παραχωρούνται ή οικοπεδοποιούνται.
Δεύτερο, νομιμοποιούνται τα αυθαίρετα και οι κάθε είδους αυθαιρεσίες, τόσο λόγω της αλλαγής του συντελεστή της δασοκάλυψης όσο και λόγω της χρόνου νομιμοποίησης κάθε είδους παρανομιών με τη μετατόπιση της χρονολογίας από το 1945 στο 1960.
Τρίτον, ταυτόχρονα, επιτρέπουν στους οικοδομικούς συνεταιρισμούς την οικοδόμηση στις εκτάσεις που αποχαρακτηρίστηκαν.

Έτσι αφενός μεν υποβαθμίζονται τα δασικά οικοσυστήματα, αφετέρου δε αντιμετωπίζεται το Περιβάλλον ως εμπόρευμα, αφού «βγαίνει στο σφυρί» και ξεπουλιέται.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τη μεγαλύτερη δημόσια δασική κτήση στην Ευρώπη, στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα δάση και οι δασικές εκτάσεις. Είναι ουσιαστικά εθνική κοινοκτησία και είναι αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής κυριαρχίας. Ανήκει με δυο λόγια στο Λαό. Δεν είναι το δικαίωμα κυριότητας, όπως αυτό περιγράφεται στον Αστικό Κώδικα. Όλα τα δάση και οι δασικές εκτάσεις θεωρούνται και είναι δημόσιες, εκτός εάν ο ιδιώτης αποδείξει το αντίθετο, αφού η ιδιωτική κτήση είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας στη χώρα μας. Αυτό σημαίνει ότι η κυριαρχική εξουσία του κράτους στη δημόσια κτήση, δε μπορεί να καταλυθεί ούτε με νόμο.
Παρ’ όλα αυτά η επίθεση του ΠΑΣΟΚ εναντίον του Περιβάλλοντος δεν ολοκληρώθηκε με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001, και τη μερική αναθεώρηση του άρθρου 24. Οι αδηφάγες όμως δυνάμεις του κεφαλαίου καιροφυλακτούσαν για να κατασπαράξουν οποιαδήποτε δασική έκταση έχει απομείνει και να τη θυσιάσουν στο βωμό του κέρδους. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση της Ν.Δ. στο μέσον της θητείας της πέταξε τη «βόμβα» της αναθεώρησης του Συντάγματος 2001, αλλά και της πλήρους αναθεώρησης του άρθρου 24, αφενός μεν για λόγους αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα επείγοντα καθημερινά προβλήματα αφετέρου δε για να ολοκληρώσει την επίθεση κατά του Περιβάλλοντος προς όφελος των δυνάμεων του κεφαλαίου.
Ειδικότερα για τα θέματα του Περιβάλλοντος ο Κ. Καραμανλής στην ομιλία του ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ είχε τονίσει ότι: «Η επείγουσα ανάγκη του χωροταξικού σχεδιασμού επιβάλλει τη σύνδεση της χρήσης των δασικών εκτάσεων με το αντίστοιχο σχέδιο και κατ’ επέκταση με τη συνταγματική ρύθμιση της δυνατότητας αυτής». Και ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, λίγες ημέρες αργότερα είχε καθησυχάσει τους βιομηχάνους και τους πάσης φύσεως επενδυτές, όταν σε συνέντευξη με δημοσιογράφο της εφημερίδας «Απογευματινή» τόνισε μ’ έμφαση. «Η προστασία του Περιβάλλοντος δεν πρέπει να λειτουργεί ανασταλτικά για τις επενδύσεις».
Το ίδιο κυνικός ήταν και ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δεν έχασε την ευκαιρία να υπερθεματίσει στην πλήρη αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος. Σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ στις 20-5-2006 είχε τονίσει ότι «το δάσος αλλάζει ιδιότητα κι επομένως δε μπορούμε να λέμε άπαξ δάσος = εσαεί δάσος».  Και είχε προσθέσει: «Άλλο πράγμα η προστασία του δάσους και άλλο η προστασία των δασικών εκτάσεων. Αυτό πρέπει να μπει στο στο Σύνταγμα. Το Ελληνικό Δημόσιο διεκδικεί τη δασική έκταση χωρίς όμως να ισχυρίζεται ότι έχει κυριότητα επ’ αυτής»

Τα ψηφιδωτό των «πονηρών» νομοθετικών ρυθμίσεων συμπληρώθηκε με το νόμο 3139/2003 που φέρει τον τίτλο «Ρυθμίσεις για τα καζίνα Πάρνηθας και Κέρκυρας» σύμφωνα με τον οποίο άναψε το «πράσινο φως» για τον εκσυγχρονισμό του ξενοδοχείου Μον Παρνές σε επίπεδο αντίστοιχο με ξενοδοχείο κατηγορίας πολυτελείας, δυναμικότητας τουλάχιστον 170 κλινών, με τις ανάλογες εγκαταστάσεις για διεξαγωγή συνεδρίων και συσκέψεων. Δόθηκε επίσης η άδεια για την αναδιάταξη, την επέκταση και αναβάθμιση των υπαρχόντων χώρων στάθμευσης και του τελεφερίκ με την αύξηση της μεταφορικής του ικανότητας. Όλα αυτά μέσα στην καρδιά του εθνικού δρυμού! Έτσι έδωσαν το δικαίωμα στην ιδιοκτήτρια εταιρία του ξενοδοχείου και του καζίνο να ισχυρίζεται σε ολοσέλιδες διαφημίσεις της στις εφημερίδες, και μάλιστα με «υψηλό αίσθημα περιβαλλοντικής ευθύνης» ότι είναι καθ’ όλα νόμιμη.  Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: τέσσερα χρόνια αργότερα κατέκαψαν την Πάρνηθα!!

Στο Σπερχειό ποταμό και την προστασία του, ήταν αφιερωμένο το τριήμερο εκδηλώσεων που διοργάνωσαν ο «Όμιλος Φίλων του Δάσους» που εκδίδει επί σειρά ετών την εφημερίδα «Δρυάς» και ο «Όμιλος Ενεργών Πολιτών Δυτικής Φθιώδιδας». Ο σκοπός των εκδηλώσεων ήταν η ευαισθητοποίηση των πολιτών για τα προβλήματα του Σπερχειού ποταμού και του παρόχθιου δάσους και πραγματοποιήθηκαν μ’ επιτυχία στο πλατανόδασος του Καστριού. Υπήρχαν ταυτόχρονα δραστηριότητες περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στον ποταμό με συμμετοχή μαθητών από διάφορα σχολεία, το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Υπάτης και τα εικαστικό εργαστήρι του Δήμου Λαμιέων. Έγιναν επίσης ομιλίες για τη διαχείριση των παραποτάμιων δασών και των υδάτινων πόρων, καθώς και συναυλίες. Αξίζουν συγχαρητήρια στις δραστήριες οργανώσεις κι ελπίζουμε ότι φρόντισαν και για την αποκομιδή των σκουπιδιών που αφήνουν συνήθως οι ακροατές. Παρόμοιων συναυλιών.

Δύο ακόμη επεισόδια ρύπανσης των υδάτων συνέβησαν πρόσφατα. Το πρώτο αφορά στον ποταμό Ληθαίο του Δήμου Πελινναίων στο νομό Τρικάλων. Μετά τη ρύπανση σε σημεία του ποταμού εντός της πόλης των Τρικάλων, η ρύπανση επεκτάθηκε και στην περιοχή της γέφυρας του χωριού Νομή. Η δυσοσμία είναι έντονη, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες όταν χαμηλώνει η στάθμη του νερού. Το δεύτερο επεισόδιο προκλήθηκε με τ’ απόβλητα πετρελαιοειδών που διέρευσαν από δεξαμενή απόθεσης λυμάτων, την οποία διατηρεί η Πολεμική Αεροπορία σε μονάδα ραντάρ σε βουνοπλαγιά του Πηλίου, με αποτέλεσμα τη ρύπανση της πηγής πόσιμου νερού στη θέση Βλαχογιάννη από την οποία τροφοδοτείται η Μακρινίτσα.

Η ασθένεια που πλήττει τα τελευταία χρόνια τα κωνοφόρα δένδρα και ιδιαίτερα τα έλατα, πρέπει ν’ απασχολήσει όχι μόνον τα αρμόδια δασαρχεία, αλλά και άλλους φορείς. Ιδιαίτερα την πυροσβεστική υπηρεσία, διότι τα ξερά έλατα, είναι το κατάλληλο προσάναμμα για πυρκαγιές ακόμη και σ’ ελατοδάση. Αυτό υπενθυμίζει μ’ έγγραφό του ο δραστήριος «Όμιλος Φίλων του Δάσους»  προς το Νομάρχη Φθιώτιδας, το Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και τους Δήμους Υπάτης και Γοργοποτάμου. Στις περιοχές Λυχνού και Μονής Δαμάστας των παραπάνω δήμων, αντίστοιχα, ο μύκητας που προσβάλλει τα έλατα έχει προκαλέσει μεγάλη καταστροφή.

Η «Κίνηση για τη σωτηρία της Γκιώνας» δημιουργήθηκε από τους κατοίκους των χωριών της, τον Οκτώβριο 2008. Στην πρώτη ενημερωτική συνάντηση με τους κατοίκους της περιοχής, τα μέλη της διακήρυξαν ότι τα ανέλαβαν αυτήν την πρωτοβουλία διότι δεν ανέχονται πλέον την «ελεύθερη αγορά», να καταστρέφει ελεύθερα, τα δημόσια αγαθά να θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους των λίγων, τις κυβερνήσεις να νομοθετούν προς όφελος των εταιρειών και τους αιρετούς να μας εμποδίζουν. Η δημόσια δράση των μελών της είχε ως κύριο αποτέλεσμα να σπάσει το φράγμα της σιωπής που κυριαρχούσε έως εκείνη τη στιγμή. Αυτό όμως ενόχλησε κάποιους οι οποίοι παρακολουθούσαν από κοντά τις εξελίξεις.
Στο χωριό Αποστολιάς του Δήμου Γραβιάς πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συγκέντρωση των κατοίκων από τα γύρω χωριά, η οποία αντιμετωπίστηκε με πρωτοφανή αγριότητα, την οποία είχε καλλιεργήσει με διάφορους τρόπους, η εταιρεία, S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε». Χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο «διαίρει και βασίλευε», διέδωσε αβάσιμες και συκοφαντικές φήμες, σύμφωνα με τις οποίες τα αιτήματα των κατοίκων για την προστασία του περιβάλλοντος στη Γκιώνα, θα είχε ως αποτέλεσμα … ν’ απολυθούν οι εργάτες!! Παρέλειψε όμως σκόπιμα να ενημερώσει τους εργαζόμενους στην εταιρεία, ότι επίκεινται απολύσεις, αφού ματαιώθηκε η σύναψη εμπορικής συμφωνίας με τους Σαουδάραβες πελάτες της.
Η πιο δυναμική όμως τρομοκρατική ενέργεια, κατά των κατοίκων πραγματοποιήθηκε λίγους μήνες αργότερα. Συγκεκριμένα στις 30 Μαρτίου 2009 οι «γνωστοί άγνωστοι» έκαψαν το σπίτι του Στέφανου Κόλλια, γνωστού ακτιβιστή, μόνιμου κατοίκου της περιοχής και δραστήριου μέλους της «Κίνησης για τη σωτηρία της Γκιώνας». Ο εμπρησμός αυτός που είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή της μόνιμης κατοικίας του, έφερε στη μνήμη όλων τους εμπρησμούς και τις εκτελέσεις που έκαναν εις βάρος του ελληνικού λαού και κυρίως των αμάχων, οι ναζί γερμανοί κατακτητές το πρώτο εξάμηνο του 1944 και λίγο πριν εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Στο νομό Φωκίδας υπάρχουν πολλά τέτοια μαρτυρικά χωριά.

Η Γκιώνα, ένας μεγάλος ορεινός όγκος ύψους 2.510μ. με χαρακτήρα καθαρά αλπικό, θεωρείται το σπανιότερο ορεινό φυσικό οικοσύστημα της Στερεάς Ελλάδας. Ένα μεγάλο τμήμα της Γκιώνας ανήκει στο δίκτυο Natura (2000), για το φυσικό της οικοσύστημα και την σπανιότητα των προστατευόμενων ειδών (προστατευόμενων) που ζουν σε αυτό.
Οι πλευρές της Γκιώνας είναι κατάφυτες από έλατα, οξιές και κέδρους, ενώ στα ξέφωτα υπάρχουν αγριολούλουδα όπως σφεντάμια και αγριοτριανταφυλλιές. Στα δάση της ζουν άγρια ζώα, λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, αγριόγιδα, ενώ στις απόκρημνες πλαγιές της πετούν σπάνια αρπακτικά πουλιά όπως γυπαετοί και χρυσαετοί. Η Γκιώνα έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία από την άποψη των υδάτινων πόρων, εφόσον στο δυτικό της τμήμα περικλείει και τροφοδοτεί την λεκάνη απορροής του Μόρνου, από τον οποίο υδρεύεται η πρωτεύουσα, αλλά και στην ανατολική της πλευρά η επιφανειακή απορροή των νερών καταλήγει στον ποταμό Κηφισό, ο οποίος εκφορτίζεται στη λίμνη Υλίκη.
Η Γκιώνα είναι ένα βουνό πλούσιο σε κοιτάσματα βωξίτη, που χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη ύλη για την παραγωγή της αλουμίνας και του αλουμινίου. Στην εξόρυξη του βωξίτη στην περιοχή δραστηριοποιούνται εδώ και 70 χρόνια, οι μεταλλευτικές εταιρείες S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε. συμφερόντων Κυριακόπουλου (παλαιότερα με την ονομασία ΑΦΟΙ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΙ) και η ΕΛΜΙΝ Α.Ε συμφερόντων Βαρδινογιάννη.
Η εταιρεία «ΕΛΜΙΝ Α.Ε» υπέβαλε πρόσφατα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, για να πραγματοποιήσει 600 περίπου ερευνητικές γεωτρήσεις σε βάθος από 100 μ. έως 300 μ. Ζήτησε να γίνουν γεωτρήσεις σε τμήματα των περιοχών όπου έχει μεταλλευτικά δικαιώματα με οριστικές παραχωρήσεις. Από τα στοιχεία της μελέτης, προκύπτει ότι το σύνολο σχεδόν της περιοχής (πλην ενός μικρού τμήματος), όπου θα γίνουν οι ερευνητικές γεωτρήσεις, βρίσκεται εντός των ορίων των προστατευόμενων περιοχών NATURA 2000 με τους κωδικούς GR 2450002 και GR2450007.
Η ληστρική εκμετάλλευση του βωξίτη, τις τελευταίες δεκαετίες άφησε πίσω της πολλές πληγές και λεηλατημένα τοπία, καθώς η εξορρυκτική δραστηριότητα απλώνεται σε όλο το βουνό και διαρκώς επεκτείνεται ακόμη και σε δασικές περιοχές και σε προστατευόμενες περιοχές Natura. Η εξορυκτική δραστηριότητα στην Γκιώνα, βάζει σε κίνδυνο τα δάση και τα προστατευόμενα είδη, με το εκτεταμένο οδικό δίκτυο προσπέλασης των εξορύξεων, την εκτεταμένη απόθεση «στείρων», την έλλειψη αποκαταστάσεων, τραυματίζοντας την συνέχεια του δάσους και τη λειτουργία της φύσης, δημιουργώντας σεληνιακά τοπία. Αλλά και τα απόβλητα της επεξεργασίας βωξίτη (η ερυθρά ιλύς) που περιέχουν βαρέα μέταλλα και είναι τα πλέον επικίνδυνα, καταλήγουν, παρόλο που απαγορεύεται, από το εργοστάσιο της αλουμίνας στο βυθό του Κορινθιακού κόλπου και θέτουν σε κίνδυνο το θαλάσσιο οικοσύστημα. Κυρίως όμως η εξορυκτική δραστηριότητα βάζει σε κίνδυνο τα επιφανειακά και υπόγεια ύδατα της λεκάνης απορροής του Μόρνου και του Κηφισού, με επιπτώσεις στο υδρολογικό πρόβλημα της χώρας και του Λεκανοπεδίου της Αττικής.
Με πρόσφατη προκήρυξη διαγωνισμού η Ν.Α. Φωκίδας προϋπολογίζει τη μελέτη αποκατάστασης παλιών εκμεταλλεύσεων στα 288.000 ευρώ ενώ όταν το έργο φτάσει στο στάδιο της πραγματικής υλοποίησης (αποκατάσταση) το προβλεπόμενο κόστος θα ξεπεράσει τα 6 εκατομμύρια ευρώ. Επομένως με τις ευλογίες της πολιτείας και της Νομαρχίας, που επικαλούνται «… έλλειψη νομικής υποχρέωσης τρίτων …», το έργο θα χρηματοδοτηθεί αποκλειστικά από τους φορολογούμενους πολίτες σε μια πραγματικά … πρωτότυπη εκδοχή άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου είναι ένα πενιχρό 1% επί του τελικού προϊόντος, μόνο στην περίπτωση που το μεταλλείο είναι σε δημόσια έκταση. Για τα μεταλλεία που βρίσκονται σε ιδιωτικές εκτάσεις, το Δημόσιο δεν εισπράττει δικαιώματα.
Αν υπολογίσουμε τα κίνητρα που δίνονται στις μεταλλευτικές εταιρείες από το κράτος και περιλαμβάνουν συνήθως την παραχώρηση εκτάσεων, προτεραιότητα στη χρήση γης, υπαγωγή σε ειδικό καθεστώς επιδοτήσεων, φορολογικές απαλλαγές, φτηνή ενέργεια και απεριόριστο νερό, όπως και το κόστος της αποκατάστασης που συνήθως πληρώνεται από τα κρατικά ταμεία και είναι η μεγαλύτερη «κρυμμένη» επιδότηση προς τη μεταλλευτική βιομηχανία, τότε όχι μόνο τα οφέλη είναι ανύπαρκτα, αλλά τους πληρώνουμε και από πάνω.
(Ευχαριστούμε τα μέλη της «Κίνησης για τη σωτηρία της Γκιώνας» για το πληροφοριακό υλικό που έθεσαν στη διάθεσή μας).

Το λεγόμενο «κίνημα των χορτάτων», αυτών δηλαδή που ενδιαφέρονται μόνο για την ποιότητα των προϊόντων διατροφής και πιστεύουν ότι τα οικολογικά μανάβικα θα λύσουν το οικολογικό πρόβλημα της εποχής μας, υπέστη την περασμένη εβδομάδα ένα ισχυρό σοκ. Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής υπηρεσίας προδιαγραφών των τροφίμων, τα βιολογικά τρόφιμα δεν προσφέρουν κάποιο σημαντικό όφελος στην υγεία των καταναλωτών. Επισημαίνεται μάλιστα ότι το σημαντικό για την υγεία των ανθρώπων, είναι η διατροφή τους να είναι γενικά υγιεινή και ισορροπημένη. Απεναντίας εάν οι καταναλωτές διατρέφονται μόνο ή κυρίως με βιολογικά προϊόντα, απλώς επιβαρύνονται με περισσότερες δαπάνες, χωρίς να προσθέτουν στον οργανισμό τους κάποια ιδιαίτερη υγιεινή ή θρεπτική αξία! Ας σημειωθεί ότι η έρευνα αυτή αποτελεί την πρώτη και μεγαλύτερη μελέτη επιστημονικών κειμένων, τα οποία έχουν δημοσιευθεί τα τελευταία πενήντα χρόνια, σχετικά με τα προσδωκώμενα από τους καταναλωτές οφέλη από τη διατροφή με βιολογικά προϊόντα και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αμερικανική Επιθεώρηση Κλινικής Διατροφής». Η έρευνα διήρκησε επί ένα χρόνο και διενεργήθηκε από ομάδα της Σχολής Υγιεινής και Τροφικής Ιατρικής του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του δόκτορα Αλαν Ντάνγκουρ και κόστισε 150.000 ευρώ περίπου. Είναι αναγκαίο να διευκρινισθεί ότι η ερευνητική ομάδα εντόπισε κάποιες διαφορές μεταξύ των λεγόμενων βιολογικών προϊόντων και αυτών που παράγονται με συμβατικές μεθόδους, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές δεν είναι επαρκείς ώστε να συμπεράνουμε ότι προκαλείται κάποια σημαντική διαφορά στη συνολική υγεία του ανθρώπου.

Ο όρος «κατάρα του ορυκτού πλούτου» χρησιμοποιείται για να περιγράψει το εμπειρικό δεδομένο, σύμφωνα με το οποίο χώρες πλούσιες σε φυσικούς πόρους έχουν χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και πολύ υψηλότερα ποσοστά φτώχειας σε σύγκριση με χώρες που δεν διαθέτουν τέτοιους πόρους. Μελέτες δείχνουν ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός εξάρτησης μιας χώρας από τις εξορυκτικές βιομηχανίες, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί εδώ και χρόνια, καθ’ υπαγόρευσιν της μεταλλευτικής βιομηχανίας είναι τελικά πολιτικές καταστροφής και υπανάπτυξης. Είναι γνωστά τα παραδείγματα της Χιλής και της Νότιας Αφρικής στις οποίες είχαν επιβληθεί ακόμη και δικτατορία καθεστώτα. Η πρώτη διαθέτει άφθονο ορυκτό πλούτο και είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγός χαλκού στον κόσμο. Το ίδιο και η δεύτερη, όπου ο χρυσός είναι το κύριο προϊόν και ακολουθούν, κατά σειρά παραγωγής, ο γαιάνθρακας, τα διαμάντια, ο χαλκός, το σιδηρομετάλλευμα, το μαγγάνιο και ο αμίαντος. Η μεταλλευτική δραστηριότητα είναι η βιαιότερη και βαρύτερη επέμβαση του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον. Η μεταλλεία είναι εξ’ ορισμού μη βιώσιμη στηρίζεται στην εκμετάλλευση μη ανανεώσιμων φυσικών πόρων. Δεν τηρείται ούτε ο βασικός όρος της «φειδωλής εξόρυξης», ώστε να διαφυλαχθούν επαρκή αποθέματα για τις επόμενες γενεές. Δεν υπάρχει στρατηγική αποτίμηση από κρατικούς και διεθνείς φορείς για την πραγματική βιωσιμότητα των ορυκτών πόρων, ούτε κανένας σχεδιασμός ώστε να εξασφαλιστούν αποθέματα για το μέλλον. Τα πάντα αφήνονται να «ρυθμιστούν» από τους νόμους της αγοράς και από τις εταιρείες.

Αυτές τις ημέρες ένας από τους τεράστιους, παγκοσμίως, βιοτεχνολογικούς κολοσσούς που χρησιμοποιούν διάφορα προσωπεία για να προωθήσουν και να επιβάλλουν τα προϊόντα τους, βρίσκεται σε διαρκή συναγερμό. Πρόκειται για την πολυεθνική εταιρεία Μονσάντο.
Ο λόγος είναι ότι η δεκαετής άδεια του μεταλλαγμένου καλαμποκιού που φέρει την τροποποίηση με τον κωδικό “MON810”, έληξε και τώρα συζητείται αν θα ανανεωθεί ή όχι από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2004, η Μονσάντο αναγκάστηκε να αποσύρει ποικιλία μεταλλαγμένου σιταριού που προόριζε για πώληση στις ΗΠΑ και στον Καναδά, εξαιτίας της μη αποδοχής τους στην αγορά. Ανάλογη τύχη είχαν και μια ποικιλία ντομάτας, που ωρίμαζε αργά, καθώς και μια ποικιλία πατάτας που προβλήθηκε ως υγιέστερη.
Το 2007 είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο του μεταλλαγμένου καλαμποκιού «MON863», το οποίο ενώ είχε εγκριθεί για κατανάλωση, αποκαλύφθηκε ότι είναι εν δυνάμει επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Η μελέτη του ειδικού στον τομέα της Γενετικής του γαλλικού πανεπιστημίου της Καέν, καθηγητή Ζιλ Ερίκ Σεραλινί αναφέρει ότι υπάρχουν ενδείξεις τοξικότητας στο συκώτι και τα νεφρά πειραματόζωων, τα οποία είχαν τραφεί με το «ΜΟΝ863».
Τώρα η νέα επιστημονική μελέτη καταρρίπτει την προηγούμενη θετική γνωμοδότηση που είχε δώσει για το «ΜΟΝ810» η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA). Ήδη η γαλλική κυβέρνηση δήλωσε ότι δε θα δεχθεί τη γνωμοδότηση της EFSA για το «ΜΟΝ810». Ο δε εκπρόσωπος της οργάνωσης «Φίλοι της Γης» στην Ευρώπη Αντριάν Βεμπ, υπεύθυνος για τα θέματα τροφίμων και βιοποικιλότητας, δήλωσε ξεκάθαρα ότι «η υπόθεση της ανανέωσης της άδειας για το «ΜΟΝ810» είναι ένα εξαιρετικά ριψοκίνδυνο παιχνίδι με το περιβάλλον και την υγεία μας». Οι κάθε είδους πιέσεις που ασκεί η Μοσάντο, είτε φανερά είτε κρυφά, στην Ε.Ε. είναι ασφυκτικές. Τις επόμενες εβδομάδες θα δούμε τ’ αποτελέσματα.
Πολλά διερωτώνται τι ακριβώς είναι οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (γ.τ.ο) τα λεγόμενα μεταλλαγμένα και εάν βλάπτουν την υγεία των καταναλωτών. Πρόκειται για μια νέα τεχνολογία, τη γενετική τροποποίηση, κατά την οποία επιστήμονες σε εξειδικευμένα εργαστήρια παράγουν νέα είδη φυτών και ζώων. Για την επίτευξη της γενετικής τροποποίησης οι επιστήμονες αποκόπτουν επιλεγμένα γονίδια από έναν οργανισμό και τα ενσωματώνουν στο γονιδίωμα του οργανισμού-στόχου, με μια επιθετική, αυταρχική τεχνική, για να του προσδώσουν κάποια επιθυμητά χαρακτηριστικά. Επεμβαίνουν στον γενετικό κώδικα των οργανισμών, τον αλλοιώνουν προσθέτοντας γονίδια από άλλους οργανισμούς, χωρίς καν να έχει ελεγχθεί προηγουμένως η ασφάλεια της μεθόδου. Αναμειγνύουν γονίδια από οργανισμούς οι οποίοι ποτέ δεν θα διασταυρώνονταν στη φύση, όπως γονίδια από ψάρι σε φράουλες, γονίδια από άνθρωπο σε ζώα, ή γονίδια από μικρόβια σε φυτά. Έως σήμερα, έχουν τροποποιηθεί γενετικώς, κυρίως καλλιεργήσιμα και εκτρεφόμενα είδη, όπως καλαμπόκι, σόγια, ρύζι, βαμβάκι, φράουλες, δένδρα, αγελάδες, γουρούνια, ψάρια κλπ. Έχουν επίσης τροποποιηθεί γενετικώς και μικροοργανισμοί. Οι βιοτεχνολογικές εταιρίες που προάγουν αυτή την έρευνα και τις εφαρμογές της, καταχρώνται την επιστημονική γνώση και τα μέσα για να δημιουργήσουν προϊόντα, τα οποία κανένας δεν ζήτησε και κανένας δεν χρειάζεται. Είναι πρόδηλο πως στόχος τους είναι η αύξηση των κερδών και ο έλεγχος της γεωργίας και της παραγωγής τροφίμων σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Οι γ.τ.ο. απευθύνονται στους αγρότες του αναπτυγμένου κόσμου, οι οποίοι μπορούν να πληρώσουν τους «πατενταρισμένους» σπόρους. Μελέτες έχουν καταδείξει ότι οι γ.τ.ο. δεν έχουν αυξημένη παραγωγικότητα. Αντιθέτως έχει αυξηθεί η χρήση φυτοφαρμάκων για την καταπολέμηση των ανθεκτικών στα ζιζανιοκτόνα ζιζανίων. Επειδή τα γ.τ δεν επηρεάζονται φυτά από τα φυτοφάρμακα, οι γεωργοί ραντίζουν απλόχερα τα χωράφια τους, αυξάνοντας έτσι και τη ρύπανση του περιβάλλοντος. Δεν προστίθεται επίσης νέα θρεπτική αξία στα προϊόντα. Περίτρανο παράδειγμα αποτελεί το γ.τ. ρύζι με πρόσθετη βιταμίνη Α, που για να προσλάβει κάποιος την απαιτούμενη ποσότητα της εν λόγω βιταμίνης, πρέπει να καταναλώνει πολλά κιλά γ.τ. ρύζι ημερησίως. Ακόμη οι γ.τ. σπόροι είναι «πατενταρισμένοι» και πωλούνται ακριβότερα από τους κανονικούς, αυξάνοντας τα έξοδα των γεωργών. Τέλος, οι καλλιεργητές γ.τ.ο. υποχρεώνονται από τις βιοτεχνολογικές εταιρείες να υπογράφουν συμβόλαια για τη χρήση των γ.τ. σπόρων και των συνοδευτικών χημικών φυτοφαρμάκων και δεσμεύονται να μην χρησιμοποιούν τους σπόρους για την επόμενη καλλιεργητική περίοδο.
Βλάπτουν την υγεία «ΜΟΝ863» και «ΜΟΝ810»
Έχουν ήδη εντοπιστεί αρνητικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία από την κατανάλωση των γ.τ.ο. ως τρόφιμα και στο περιβάλλον και τη γεωργία από την ελευθέρωση των γ.τ.ο. στη φύση. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις άμεσων επιδράσεων στην υγεία από ουσίες που προέρχονται από γ.τ.ο. (αλλεργιογόνος ικανότητα, τοξινοπαραγωγή, κλπ.), καθώς επιστημονικές εργασίες έχουν καταδείξει την οριζόντια μεταφορά των ξένων γονιδίων. Επίσης μελέτες έχουν αποδείξει τις αρνητικές επιπτώσεις των γ.τ.ο και των συνοδευτικών τους δράσεων στη βιοποικιλότητα. Πολλοί από τους κινδύνους σχετίζονται με τις ατέλειες της μεθόδου, άλλοι έγκειται στην ίδια τη μέθοδο, δηλαδή στην επέμβαση στο DNA των οργανισμών και άλλοι στις συνοδευτικές τεχνικές της μεθόδου. Οι επιπτώσεις διαχωρίζονται σε άμεσες και μακροπρόθεσμες. Άμεσες είναι η αλλεργιογόνος ικανότητα και η τοξική δράση ουσιών που παράγονται ως αποτέλεσμα της γενετικής τροποποίησης. Μεταξύ των ενδεχόμενων μακροπρόθεσμων επιπτώσεων είναι η καρκινογένεση, η ανάπτυξη παθογόνων οργανισμών ανθεκτικών στα αντιβιοτικά και οι επιπτώσεις στις επόμενες γενεές. Η ελευθέρωση των γ.τ.ο. στο περιβάλλον απειλεί τη συμβατική γεωργία, τις βιοκαλλιέργειες, τη μελισσοτροφία, τη βιοποικιλότητα, την ισορροπία του οικοσυστήματος. Οι γ.τ.ο. συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη μετά τον πυρηνικό πόλεμο, καθότι δεν υπάρχει δυνατότητα ανάκλησης ή απόσυρσής τους σε περίπτωση προβλημάτων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η διαρροή των δοτών γονιδίων και η επιμόλυνση άλλων ειδών.

Με δυναμικές κινητοποιήσεις θ’ απαντήσουν οι κάτοικοι των νομών Φθιώτιδας και Φωκίδας στα σχέδια που προωθεί το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ με βάση τη σύνταξη του ειδικού χωροταξικού για την βιομηχανία. Ήδη ομάδα κατοίκων κατέθεσε προς το Σ.τ.Ε αίτηση ακύρωσης της κοινής υπουργικής απόφασης με την οποία, μεταξύ άλλων, χωροθετούνται μεταλλεία βωξίτη στον εθνικό δρυμό της Οίτης, ενώ είναι γνωστό στους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες ότι το πανέμορφο αυτό βουνό έχει ενταχθεί στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών NATURA. Προβλέπεται επίσης μεγάλης έκτασης βιομηχανική ζώνη με σκοπό την εγκατάσταση και λειτουργία μονάδων επεξεργασίας βωξίτη.
Σε ρεπορτάζ του 2007 έχουμε επισημάνει ότι η εταιρεία «Ελμίν» είχε αρχίσει μεταλλευτικές εργασίες στη θέση Κοκκινόβραχος, δηλαδή σε δασική έκταση του Εθνικού Δρυμού Οίτης, χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη άδεια επέμβασης. Επίσης, παρά τις συστάσεις του Δασαρχείου Λαμίας, έχει ήδη εγκαταστήσει μηχανήματα στη νέα θέση Ψωμούλα της Οίτης, με σκοπό την εξόρυξη και λειτουργία μεταλλείου βωξίτη.
Το ενδιαφέρον των επιχειρηματιών της «Ελμίν» για την Οίτη είναι πολύ μεγάλο, διότι σύμφωνα με πληροφορίες, στη θέση Πευκάκια, η οποία βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Οίτης, υπάρχει αφενός μεν κοίτασμα άριστης ποιότητας βωξίτη, αφετέρου δε υπάρχει η δυνατότητα σύνδεσης των θέσεων Ψωμούλα και Πευκάκια, οπότε οι πιθανότητες επίτευξης τεράστιων κερδών είναι μεγάλες. Το ίδιο τεράστια όμως θα είναι και η καταστροφή του περιβάλλοντος.
Δημήτρης Χατζηπαναγιώτου

Η Κόστα Ρίκα είναι μια μικρή χώρα τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων της Κεντρικής Αμερικής που βρίσκεται μεταξύ του Παναμά και της Νικαράγουας. Οι λόγοι για τους οποίους έχει αναδειχθεί ως πρότυπο οικολογικής ανάπτυξης είναι πολλοί. Το ένα τέταρτο περίπου των εκτάσεων της χώρας είναι προστατευόμενες περιοχές και η κυβέρνηση ενισχύει οικονομικά τις πρωτοβουλίες των κατοίκων που αποσκοπούν στην προστασία των δασών. Η χώρα χρησιμοποιεί τις ανανεώσιμες πηγές προκειμένου να εξασφαλίζει το 95% της ενέργειας που καταναλώνεται και είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο η οποία παρόλο που διαθέτει κοιτάσματα αργού πετρελαίου, δεν τα εκμεταλλεύεται για να μη μολύνει το περιβάλλον!! Απεναντίας επιβάλλει φόρους στις επιχειρήσεις που ρυπαίνουν το Περιβάλλον και απαλλοτριώνει εκτάσεις, ακόμη και στις πιο ακριβές περιοχές της χώρας, με σκοπό την προστασία της πανίδας και της χλωρίδας. Ειδικότερα συνεχίζει τις απαλλοτριώσεις παραθαλάσσιων ιδιοκτησιών στην περιοχή Λας Μπάουλας η οποία βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό κι εκεί γεννούν τ’ αυγά τους θαλάσσιες χελώνες. Είναι οι λεγόμενες δερματοχελώνες, το 95% των οποίων έχει εξαφανιστεί, σύμφωνα με καταγγελίες περιβαλλοντικών οργανώσεων, εξαιτίας της υπερεντατικής αλιείας και της άναρχης οικοδόμησης των παραλιών.
Τέλος εκείνο το οποίο έχει εκπλήξει πολλούς διοικητικούς και οικονομικούς παράγοντες, είναι ότι  η κυβέρνηση έχει αναθέσει, τις αρμοδιότητες για τα θέματα ενέργειας, ορυκτού πλούτου, νερού και προστασίας του περιβάλλοντος, αποκλειστικά και μόνο στο υπουργείο Περιβάλλοντος, ο δε αρμόδιος υπουργός κατέχει την πρώτη θέση στην κυβερνητική ιεραρχία. Υπόδειγμα προς μίμηση λοιπόν η Κόστα Ρίκα.